Synergia między kaskadą plazminogenu a MMP-9 w chorobie autoimmunologicznej czesc 4

Podobnie, myszy wyskubane z patogennym przeciwciałem i (3-antychymotrypsyna (A 1-AC), inhibitor katepsyny neutrofilowej G lub wspólnie z patogennym przeciwciałem i inaktywowanym ciepłem A 2-AP opracowały również bąble podnaskórkowe (n = 9, dane nie pokazane). Przeciwnie, myszy, które leczono patogenną IgG, a następnie AP2-AP, nie wykazywały zmian skórnych (n = 9; Figura 5A). Blokowanie aktywności plazmin przez p2-AP zmniejszało napływ PMN, który jest miarą nasilenia choroby, o 59%, jak określono przez aktywność MPO (Figura 5A). Aktywność plazmininy na skórze myszy leczonych a2-AP była znacząco hamowana w porównaniu z myszami kontrolnymi lub myszami leczonymi przy użyciu pA-AC (Figura 5B). Ponadto, ekstrakty naskórkowe skóry myszy leczonych a2-AP wykazywały minimalny poziom aktywacji MMP-9 (Figura 5C, ścieżka 2 i słupek 2), podczas gdy wysokie poziomy aktywacji MMP-9 były obecne w skórze zmianowej kontroli myszy i myszy traktowane a-1-AC (Figura 5C, ścieżki i 3, t. i 3). Dane te dodatkowo ustalają, że aktywacja MMP-9 in vivo zależy od aktywności plazminy. Rycina 5 Blokowanie aktywności plazminy znosi eksperymentalne BP. W celu wykazania, że traktowanie 2-AP blokuje aktywność plazmininy, a następnie aktywację MMP-9 i tworzenie pęcherzy, myszom WT wstrzyknięto id z patogennym anty-mBP180 IgG (2,64 mg / g masy ciała), a następnie miejscowe podanie PBS, inhibitora plazmin. 2-AP lub neutrofilowy inhibitor katepsyny G (3-AC. Myszy badano w 12 godzin po wstrzyknięciu IgG. (A) Patogenne przeciwciała anty-mBP180 IgG indukowały wysokie poziomy nacieków neutrofilowych i pęcherzyków podnabłonkowych u myszy + / + (t. 1) i myszy leczonych a1-AC (t. 3), ale nie u myszy leczonych a2-AP (bar 2). n = 9; * P <0,01. (B) Test aktywności plazminy wykazał znaczące zmniejszenie aktywności plazmininy tkankowej u myszy traktowanych. 2-APc (t. 2) w porównaniu z tą u myszy traktowanych PBS (bar 1) i. 1-AC. 3). n = 8 dla każdej grupy; ** P <0,001. (C) Test zymograficzny wykrył pasmo actMMP-9 na skórze myszy traktowanych PBS (ścieżka 1) i a1-AC (linia 3), lecz nie na skórze myszy leczonych a2-AP (linia 2). Test kolorymetryczny MMP ujawnił znaczące zmniejszenie aktywnych poziomów MMP w próbkach skóry myszy leczonych a2-APc (t. 2) w porównaniu z tymi w uszkodzonych próbkach skóry PBS- (bar 1) i A1-AC3 traktowanych myszy (t. 3). n = 8; P <0,05. Miejscowa rekonstytucja neutrofili przywraca pęcherze podnaskórkowe u myszy z niedoborem Plg. Funkcja actMMP-9 w eksperymentalnym BP polega na podwyższeniu aktywności NE poprzez inaktywację a-1-PI (29). Jeśli główną funkcją plazmin jest aktywacja MMP-9, myszy z niedoborem plazminy powinny mieć niższy poziom NE i wyższe poziomy a1-PI w patogennym miejscu wstrzyknięcia IgG, a miejscowa rekonstytucja neutrofilów powinna ominąć wymóg aktywności plazminy i przywracania choroby BP u myszy z niedoborem plazminy. Nasza następna seria eksperymentów pokazała, że tak właśnie jest. WT, MMP-9. / ., Plg. / ., i tuPA. /. myszom (n = 9 dla każdej grupy) wstrzyknięto patogenną IgG. Po 4 godzinach i 12 godzinach po wstrzyknięciu mierzono poziomy plazmin, MMP-9, NE i AI-PI w skórze tych myszy. W 4-godzinnym punkcie czasowym nie było znaczącej różnicy w poziomach aktywności plazmin pomiędzy MMP-9 + / + a MMP-9. /. myszy; ich poziomy plazmin były jednak znacznie wyższe niż poziomy Plg. /. i tuPA. /. myszy (Figura 6A). W 12-godzinnym punkcie czasowym zwiększone poziomy aktywności plazmin zaobserwowano w skórze zmianowej u myszy kontrolnych (+ / +) w porównaniu z skórą niejonową MMP-9 (3 (3, Plgp / a, i tuPA. /. myszy. Dane te ujawniają etap amplifikacji lokalnej aktywności plazminy podczas tworzenia się pęcherzy, co jest podobne do obserwowanego dla NE w doświadczalnym BP (29). Po 4 godzinach i 12 godzinach po iniekcji ekstrakty białka skóry myszy WT wykazywały znacząco wyższe poziomy aktywności MMP (fig. 6B) i aktywności NE (fig. 6C) i niższe poziomy aktywności a1-PI (fig. 6D) niż niedobór myszy. Poziomy aktywności MMP-9, NE i A1-PI były kompatybilne wśród tych niedoborowych myszy. Plg. /. myszy odtworzono 5 x 105 neutrofilów z WT, Plgp / P, lub MMP-9a / r. myszy (n = 6 dla każdej grupy) opracowały pęcherze podnaskórkowe 12 godzin po patogennym wstrzyknięciu IgG (Figura 6, E (H)). Wyniki te wyraźnie pokazują, że neutrofile są prawidłowe w niedoborze Plg. Od lokalnego wstrzyknięcia Plg. /. neutrofile przywróciły BP w Plg. /. myszy, wnioskujemy, że główną rolą plazminy jest aktywacja MMP-9, ale nie bezpośrednie uszkodzenie tkanki. Figura 6 Funkcjonalna zależność między plazminą, MMP-9, NE i AI-PI w doświadczalnym BP [hasła pokrewne: alzheimer pierwsze objawy, rozpiska ćwiczeń na siłowni, nfz warszawa leczenie uzdrowiskowe ] [hasła pokrewne: flucontrol max, bioxetin opinie, jak oduczyć psa skakania po ludziach ]